کتيبه سنگي

تنهايي؟

عجب واژه  نا اميد کننده اي ...
اگر با بشر  دوست و يا بشر همراهت تنهاييت گم مي شود هيچ از تنها و تنهايي نمي دانيم. من نيز ...
وقتي خالق تنهاست  چگونه  مخلوق تنها نباشد...
چي مي گه؟

کاش اين بشر  تنهايم مي گذاشتند  ...
راستي اگر انسان قادر بود تنها زندگي کند  ايا به اجتماع روي مي اورد ؟؟؟



شايد مشکل ادم اين است که نمي داند چه مي خواهد؟؟؟

خداوندا  چقدر  مرا دوست داري   در عجبم !

و شنيده ام همه بندگانت را نيز  همين گونه دوست داري

پس من بي وفايي را از که به ارث بردم.

خالقم که  مبرا از  هر گونه عيب است مسلما مخلوق نيز ؟

انسان  جايز الخطاست  !!! خطا و کوتاهيم را ببخشاي معبود مهربانم   زيباي وجود

پروردگارا  معبودا  ربا   مرا  برهان از  حس غريب  اين دنيا     

 دوست دارم خدا  .  تنهايي هم معنايي نداره

اين که ديگران چه فکري مي کنن  هم مهم نيست  مهم اينه که  به منه  جاهل و
ناتوان  بنده ات  نظري داري و  به  حرف هاي بي حاصلم با عشق گوش مي کني
اين عشق را  کمتر از يک صدمش را که برايم قابل درک است حس مي کنم .

بلند فرياد مي کنم  عاشقتم  مهربانم  عاشقتم  همراه و هم دلم  

الان بعد ظهر چارشنبس !( ادبياتو حال کردي ؟! )
و من گيج و منگ ثانيه هام !
فکرم به هزاران طرف وول مي خورد
چرند مينويسم و واژه ها به ريش من ( من که دخترم! ريشم کو ؟؟؟؟) مي خندند
بگذار بخندند دلشان خوش است
من و واژه ها هميشه سر به سر هم مي گذاريم ( کله جنگي ! به قول دوستي به نام يارو !!! )
من گيج و منگ ثانيه هام !
و ثانيه ها مات و مبهوت من !