کتيبه سنگي

بروم؟

به کجا؟

منزل کنم شايد پسنديده تر گردد!

                                                                                                                     راد

                                    به سختي اب دهانم را قورت دادم و پاسخ دادم هنوز 20 سالم نشده!

                                                     با بي اعتنايي گفت : فکر نکن بچه اي!

                                                      چهره ام حالت محزوني به خود گرفت.

                                                    گفتم  : ولي من فکر مي کردم سن کميه.

                              با تعجب ابرو هاشو بالا انداخت و گفت : ولي از تو کوچکتر خيلي ها هستند.

                                                    با درماندگي گفتم : اجازه مي دي برم ؟

                                                 خنديد و گفت : نه عجله نکن ديگر بايد برويم.

                         لحظاتي بعد دست در دست او بود و از روي سر تمام ادمهاي اطرافمان مي گذشتيم.

                                                       جسم من روي خاک افتاده بود.

                                               پرواز را به خاطر بسپار ..... پرنده مردني ست.